انقدر دلتنگم که دوست ندارم جز نوشتن هیچ کاری کنم ..اصلا برام مهم نیس که فردا امتحان دارم یا اصلا این ترم مشروط میشم یا ن ..

برام مهم نیست ک جسمم گرسنس یا سیر

ولی خوب میدونم که روحم گرسنس؛ پُر ام از حرفایی که نزده ام ،پُر ام از ادمایی که بودنشون یه جور آزارم میداد و نبودنشون بدتر

دلم یه کور سوی روشنایی میخواد تو این سیاهی مطلق .......

من میگویم :

ما برای آینده به مهندس احتیاجی نداریم به استاد ،وکیل ،کارگر و غیره هم نیازی نداریم ؛ما در وهله ی اول به دکتر و روانشناس نیاز داریم برای درمانِ جامعه ای پر از بیماران جسمی و روحی ...

_خودمونیم حالا،اینهمه دلتنگی - ات برای کیه از چیه؟
+راستشو بگم؟
_آره
+بعضی وقتا فکر میکنم یه زن چهل ساله م که صبح زود بچه هاشو راهی کرده و حالا چشم انتظارشون ایستاده پشت این در.یه وقتایی اون دختربچه عاشق که فکر میکنه محبوبشو از دست داده و رابراه دلتنگ میشه.بعضی وقتا یه مادر،که نشسته گوشه ی دنج اتاقش و غصه میخوره که همه از یادش بردن.
من همه کس میشم و درعین حال هیچکس نیستم..ｼ